Яшчэ сашчэплены нашы рукі…

20.06.2015 00:50каментарыяў: 0
Яшчэ сашчэплены нашы рукі…

Нямоглая, абціснутая спавівальнай кашуляй старасці, маці ўжо амаль чатыры гады жыве ў горадзе, у светлым пакойчыку, дзе гадаваліся мае дочкі. Калі я, пераадольваючы не абы-які супраціў, забіраў яе з вёскі, дык падбадзёрваў сябе: «У горадзе ёй будзе лепш — у цяпле, са смачнейшым наедкам…» Якое наіўнае, як высветлілася, было гэтае прымерванне [...]

Падрабязней ›

Як табе, Яська, жывецца з Янінай?

08.04.2015 00:48каментарыяў: 1
Як табе, Яська, жывецца  з Янінай?

Мне лепш не слухаць на людзях сапраўдныя беларускія песні. Дужа шчымліва на сэрцы робіцца, на вачах слёзы наварочваюцца так, што не ведаеш, куды схавацца ад сораму. Дык і прамаўляеш у думках: «Я ж не такі ўжо й слабы, бываю сярдзітым, злуюся аж да закіпання мужчынскага гарту, аж да дрыжыкаў… Можа, [...]

Падрабязней ›

Горад маёй памяці

07.02.2015 00:52каментарыяў: 4
Горад маёй памяці

Ле­пель — пер­шы го­рад, які я, вяс­ко­вы хлоп­чык, па­ба­чыў на свае во­чы. Ма­ці ва­зі­ла мя­не ў па­лі­клі­ні­ку ці ку­піць аб­но­вы да шко­лы — дык і дзі­віў­ся. Але больш угля­даў­ся ў звык­лае: у амаль та­кія ж, як у на­шай вёс­цы, драў­ля­ныя дам­кі, хі­ба што больш да­гле­джа­ныя ды кры­тыя шы­фе­рам. А вы­со­кіх цаг­ля­ных гма­хаў [...]

Падрабязней ›

Цюпка

06.12.2014 00:20каментарыяў: 0
Цюпка

На­до­ечы па­ехаў на сваю Ле­пель­шчы­ну на спа­да­рож­най лег­ка­вуш­цы. А вы­еха­лі за­ра­на, з цем­рай. І да­ехаў да па­ва­ро­та з ша­шы на сваю да­рож­ку, ка­лі яшчэ і про­мень не пра­біў­ся праз во­сень­скую ва­ту аб­ло­каў — хоць во­ка вы­ка­лі. Волг­ла, зол­ка… Ус­кі­нуў на спі­ну рэ­ча­вы мя­шок і зра­біў коль­кі кро­каў, ні­бы па ва­дзе, ка­лі [...]

Падрабязней ›

Кука

11.10.2014 00:59каментарыяў: 0
Кука

Бы­вае, блаз­на­ва­тыя баць­кі пад­бух­тор­ва­юць сваё ма­лень­кае, ня­ўцям­нае, якое і га­ва­рыць яшчэ доб­ра не на­ву­чы­ла­ся, дзі­цят­ка: — Ну, па­ка­жы дзядзь­ку ку­ку, пад­торк­ні пад нос… І хлап­ча­нё, чыс­тае, як не­ба, ад гра­хоў, апроч пер­ша­род­на­га, ня­ўклюд­на сціс­кае ў ку­ла­чок та­нют­кія паль­чы­кі. Для фіч­кі яны яшчэ не­слух­мя­ныя — не скла­дзеш у муд­ро­ную фі­гу­ру, а [...]

Падрабязней ›

Соль

11.09.2014 23:12каментарыяў: 0
Соль

Калі забівалі парсюка і назаўтра накроенае сала дастаткова застывала, бацька гукаў маці і прасіў прынесці соль. Матуля хуценька паварочвалася і праз колькі хвілінак прыносіла з кладоўкі поўна насыпаны гарнец. Гэтая няхітрая дзея паўтаралася з году ў год. Здавалася, соль у нас невыводная, нібыта радовішча якое ў той кладовачцы месціцца. Калі [...]

Падрабязней ›

Вочы хаты

05.09.2014 01:01каментарыяў: 0
Вочы хаты

На­ват гор­кае дзі­ця ска­жа, што во­чы ха­ты — вок­ны. Але і не ўсе да­рос­лыя даў­ме­лі, што гэ­ты­мі ва­чы­ма ха­та гля­дзіць не на вон­ка­вы свет, а ў сваё нут­ро. По­зірк яе ста­но­віц­ца не­ві­ду­шчым, ка­лі па­коі пус­тыя, не чут­но кро­каў гас­па­да­ра, ка­лі ён па­кі­нуў сваю род­ную ха­ту на цэ­лую зі­му ці на [...]

Падрабязней ›

Шаршатка

28.08.2014 23:14каментарыяў: 0
Шаршатка

Шаршатка — самая знакамітая з іголак. Улюбёная «народная каралева», першародная, якая ніколі не была прынцэсай. Змораны пранізлівым холадам і ў выніку азораны прасвятленнем розуму, пра-пра…прапродак цяперашняга чалавека прыкладна 20 тысяч гадоў таму адразу вынайшаў якраз шаршатку, а не якую-небудзь іголачку-малюпашку, якой толькі і можна што вышываць дробненькім бісерам замілавальныя для [...]

Падрабязней ›

Клёцкі

20.08.2014 00:17каментарыяў: 0
Клёцкі

Каб па­лю­біць буль­бу так, як лю­бім яе мы, бе­ла­ру­сы, трэ­ба вель­мі па­га­ра­ваць. Гэ­та ж вам не да­лі­ка­тэс які, а са­праўд­ны па­ра­ту­нак. Вунь ір­лан­цы — так­са­ма буль­ба­шы. Пад анг­лій­скім на­ціс­кам буль­бач­ка для іх у свой час бы­ла не «дру­гім», а «пер­шым» хле­бам — толь­кі ёю і пе­ра­бі­ва­лі­ся. Ка­лі ж у ся­рэ­дзі­не [...]

Падрабязней ›

Сны ад Федэрыка Феліні

16.07.2013 18:15каментарыяў: 0
Сны ад Федэрыка Феліні

Тэрмінаў засваення творчай спадчыны геніяльных творцаў няма: саспееш — чытай, глядзі, слухай… Больш глыбока я пазнаёміўся з творчасцю Федэрыка Феліні на шостым дзясятку сваіх гадоў. Захапляльна атрымалася. «Круціў» яго фільмы ў камп’ютары: прыходзіў з працы, вячэраў, а тады паварочваў дысплей у бок сваёй канапкі і ўключаў для прагляду той ці [...]

Падрабязней ›

Палюбіў як родных

01.07.2013 17:05каментарыяў: 0

І па сёння добра памятаю карту адміністрацыйна-тэрытарыяльнага дзялення Беларусі на сцяне кабінета дэкана фізіка-матэматычнага факультэта. Яшчэ б! Мы, выпускнікі Віцебскага педінстытута 1977 года, адзін за адным падыходзілі да яе і паказвалі раён, у якім не супраць папрацаваць пасля атрымання дыплома. Я тады не быў абцяжараны жыццёвым прагматызмам, больш прыслухоўваўся да [...]

Падрабязней ›

Кука

11.10.2014 00:59каментарыяў: 0
Кука

Бы­вае, блаз­на­ва­тыя баць­кі пад­бух­тор­ва­юць сваё ма­лень­кае, ня­ўцям­нае, якое і га­ва­рыць яшчэ доб­ра не на­ву­чы­ла­ся, дзі­цят­ка: — Ну, па­ка­жы дзядзь­ку ку­ку, пад­торк­ні пад нос… І хлап­ча­нё, чыс­тае, як не­ба, ад гра­хоў, апроч пер­ша­род­на­га, ня­ўклюд­на сціс­кае ў ку­ла­чок та­нют­кія паль­чы­кі. Для фіч­кі яны яшчэ не­слух­мя­ныя — не скла­дзеш у муд­ро­ную фі­гу­ру, а [...]

Падрабязней ›

Соль

11.09.2014 23:12каментарыяў: 0
Соль

Калі забівалі парсюка і назаўтра накроенае сала дастаткова застывала, бацька гукаў маці і прасіў прынесці соль. Матуля хуценька паварочвалася і праз колькі хвілінак прыносіла з кладоўкі поўна насыпаны гарнец. Гэтая няхітрая дзея паўтаралася з году ў год. Здавалася, соль у нас невыводная, нібыта радовішча якое ў той кладовачцы месціцца. Калі [...]

Падрабязней ›

Вочы хаты

05.09.2014 01:01каментарыяў: 0
Вочы хаты

На­ват гор­кае дзі­ця ска­жа, што во­чы ха­ты — вок­ны. Але і не ўсе да­рос­лыя даў­ме­лі, што гэ­ты­мі ва­чы­ма ха­та гля­дзіць не на вон­ка­вы свет, а ў сваё нут­ро. По­зірк яе ста­но­віц­ца не­ві­ду­шчым, ка­лі па­коі пус­тыя, не чут­но кро­каў гас­па­да­ра, ка­лі ён па­кі­нуў сваю род­ную ха­ту на цэ­лую зі­му ці на [...]

Падрабязней ›

Шаршатка

28.08.2014 23:14каментарыяў: 0
Шаршатка

Шаршатка — самая знакамітая з іголак. Улюбёная «народная каралева», першародная, якая ніколі не была прынцэсай. Змораны пранізлівым холадам і ў выніку азораны прасвятленнем розуму, пра-пра…прапродак цяперашняга чалавека прыкладна 20 тысяч гадоў таму адразу вынайшаў якраз шаршатку, а не якую-небудзь іголачку-малюпашку, якой толькі і можна што вышываць дробненькім бісерам замілавальныя для [...]

Падрабязней ›

Клёцкі

20.08.2014 00:17каментарыяў: 0
Клёцкі

Каб па­лю­біць буль­бу так, як лю­бім яе мы, бе­ла­ру­сы, трэ­ба вель­мі па­га­ра­ваць. Гэ­та ж вам не да­лі­ка­тэс які, а са­праўд­ны па­ра­ту­нак. Вунь ір­лан­цы — так­са­ма буль­ба­шы. Пад анг­лій­скім на­ціс­кам буль­бач­ка для іх у свой час бы­ла не «дру­гім», а «пер­шым» хле­бам — толь­кі ёю і пе­ра­бі­ва­лі­ся. Ка­лі ж у ся­рэ­дзі­не [...]

Падрабязней ›

Сны ад Федэрыка Феліні

16.07.2013 18:15каментарыяў: 0
Сны ад Федэрыка Феліні

Тэрмінаў засваення творчай спадчыны геніяльных творцаў няма: саспееш — чытай, глядзі, слухай… Больш глыбока я пазнаёміўся з творчасцю Федэрыка Феліні на шостым дзясятку сваіх гадоў. Захапляльна атрымалася. «Круціў» яго фільмы ў камп’ютары: прыходзіў з працы, вячэраў, а тады паварочваў дысплей у бок сваёй канапкі і ўключаў для прагляду той ці [...]

Падрабязней ›

Палюбіў як родных

01.07.2013 17:05каментарыяў: 0

І па сёння добра памятаю карту адміністрацыйна-тэрытарыяльнага дзялення Беларусі на сцяне кабінета дэкана фізіка-матэматычнага факультэта. Яшчэ б! Мы, выпускнікі Віцебскага педінстытута 1977 года, адзін за адным падыходзілі да яе і паказвалі раён, у якім не супраць папрацаваць пасля атрымання дыплома. Я тады не быў абцяжараны жыццёвым прагматызмам, больш прыслухоўваўся да [...]

Падрабязней ›